FreshMail.pl
Zadzwoń
|
Cyberbullying – internetowe zagrożenie dla dziecka maj 24, 2018

Internet bez wątpienia jest genialnym wynalazkiem. Na co dzień jest dla nas bezdenną kopalnią wiedzy i narzędziem niezwykle pomocnym. Zdarza się jednak, że to, co czyha w czeluściach Internetu, różni się znacznie od jego początkowej idei. Dotkliwie przekonują się o tym ofiary nowego zjawiska – cyberbullyingu.

 

Cyberbullying to pojęcie, które jest o wiele trudniejsze do wykrycia niż cyberprzemoc, a jego ofiarami pada od 20 do 30 proc. nastolatków. To coraz bardziej powszechne zjawisko odciska negatywne piętno na dzieciach, które się z nim spotkały. Cyberbullying charakteryzuje się między innymi tym, że jest bezpośrednio związany z sytuacjami ze świata realnego; jest to odzwierciedlenie lub też kontynuacja prześladowania w szkole czy innej grupie rówieśniczej. Młodzież wcale nie uważa, że największe zagrożenie w Internecie płynie ze strony osób dorosłych, wręcz przeciwnie – ze strony rówieśników – i to większej grupy, a nie pojedynczych osób.

 

Dziecko będące ofiarą cyberbullyingu często jest w realnym świecie wyalienowane – nie zaprasza się go na imprezy, urodziny czy wspólne zabawy, w szkolnej ławce siedzi sam i na co dzień odczuwa niechęć ze strony rówieśników. W Internecie natomiast następuje ciąg dalszy takiej, a nie innej sytuacji. Dochodzi wówczas do plotkowania, naśmiewania czy poniżania. Prześladowany nastolatek wraca do domu i nawet tam nie może liczyć na chwilę wytchnienia, bowiem w Internecie nękanie trwa dalej.

 

Ofiara prześladowania bardzo niechętnie zwierza się ze swoich problemów rodzicom lub psychologowi w szkole – wszystko dlatego, że często czuje się ona zwyczajnie winna tego, że została wyobcowana przez rówieśników. Myśli sobie: „Nie lubią mnie, bo jestem gruby!” albo „Wszystko dlatego, że nie umiem grać w piłkę!”. Dziecko w takiej sytuacji nierzadko stosuje mechanizmy obronne – chowa się, unika kontaktu lub obserwuje z boku. Wspólnym mianownikiem dla zjawiska cyberbullyingu z pewnościa jest inność, odmienność. Młodzież bardzo szybko kategoryzuje i szufladkuje, ocenia kto nadaje się do grupy, a kto nie.

 

Jeśli dziecko wcześniej chętnie wstawało do szkoły, a teraz nie chce tego robić, płacze lub się boi – jako rodzice powinniśmy bardzo dokładnie przeanalizować jego zachowanie i najlepiej z nim szczerze porozmawiać. Rodzic, który doskonale zna swoją pociechę, wie, kiedy coś jest nie w porządku. Nie ignorujmy takich sytuacji i nie dopuśćmy do tego, by dziecko bezkarnie padało ofiarą prześladowania!

Do góry

Zapisz się do newslettera HUNTERS

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych w celach marketingowych przez firmę HUNTERS sp. z o.o. (mogę wypisać się w każdej chwili).

FreshMail.pl